Op bezoek bij WZC Maria Rustoord in Ingelmunster

Het is dinsdagmiddag en ik rij de parking op van Woonzorgcentrum Maria Rustoord in Ingelmunster. Maxime, onze projectleider op deze site, staat me al op te wachten aan de ingang. Hij heeft koffie mee. Dat is alvast een mooie start van de middag.

“Kom,” zegt hij, “we beginnen in stookzaal 4 in de kelder.”

Nu moet ik eerlijk zijn: als iemand je op een dinsdagmiddag uitnodigt om stookzalen te gaan bekijken, klinkt dat niet meteen als het hoogtepunt van je week. Maar bij Fixsus weet ik ondertussen beter. Achter elk project zit een verhaal. En het verhaal van Maria Rustoord is er eentje apart.

Vijf gebouwen, nul overzicht

Terwijl we door de gangen lopen, krijg ik de context uitgelegd. Maria Rustoord is geen gebouw dat ooit in één keer is getekend op een architectentafel. Het is een zorgsite die doorheen de jaren is gegroeid, gebouw per gebouw, vleugel per vleugel. Vijf afzonderlijke gebouwen zijn stap voor stap samengevoegd tot één campus. Vandaag biedt die campus een huiselijke, warme omgeving aan 180 zorgbehoevende ouderen, verdeeld over zeven wooneenheden.

Maar elke uitbreiding bracht ook nieuwe technieken met zich mee. Vier stookzalen, twee substookzalen, acht ketels en drie warmtekrachtkoppelingen, verspreid over de hele site. De afstanden tussen de gebouwen waren te groot om alles vanuit één centraal punt te sturen, dus ontstonden er lokale oplossingen. “Lapmiddelen”, wordt het genoemd. Regelingen die niet met elkaar communiceerden. Systemen die nooit op elkaar waren afgestemd.

In de praktijk, zo hoor ik terwijl we een technische ruimte binnenstappen, kwam het hierop neer: alles stond aan, of alles stond uit. Er zat niets tussenin.

Zes man in zes stookzalen

Wat me meteen opvalt als we onze rondgang maken: overal in het gebouw zijn Fixsus-collega’s aan het werk. Een zestal, verspreid over de verschillende stookzalen en technische ruimtes. Sommige lokalen zijn zo krap dat je er niet eens rechtop kan staan. Op één plek was het letterlijk onmogelijk om een trapladdertje te plaatsen.

In een van die kelderruimtes speelt een werfradio. Het genre dat eruit komt is – hoe zeg ik dit diplomatisch – niet helemaal wat de bewoners een verdiep hogerop op hun verlanglijstje zouden zetten. Maar goed, de bewoners hun favoriete luistermuziek zou bij onze techniekers waarschijnlijk ook niet voor een productiviteitspiek zorgen.

In een andere stookzaal doet een collega teken naar me. “Tom! Kom eens kijken!” Hij had die dag een volledige kast omgebouwd en wilde me het resultaat tonen. Alles netjes. Alles gelabeld. Hij stond erbij als een kunstenaar die net zijn doek heeft afgewerkt.

Het verhaal van de luchtgroep

Nog iets opmerkelijks. Tijdens de eerste fase van het project stuitte het team op een luchtgroep die al jaren als “defect” gelabeld stond. Ze zou verwijderd worden.

Maar toen ze op het Fixsus-platform werd geïntegreerd, bleek de installatie zelf perfect in orde. Het probleem zat in de communicatie met het oude gebouwbeheersysteem. Niet in de machine.

Zonder vervanging. Zonder extra investering. De luchtgroep draaide gewoon weer.

“Dit is bij ons precies waar het bij retrofit om draait”, zegt een technieker. “Niet zomaar vervangen wat er staat, maar eerst begrijpen wat er is. We hebben die luchtgroep dus eigenlijk van de schroothoop gered.”

Patrick

Na de rondleiding word ik voorgesteld aan Patrick, één van de drie vaste techniekers van Maria Rustoord. Nuchter, ervaren, en niet iemand die snel onder de indruk is.

Ik vraag hem wat er voor hem veranderd is sinds Fixsus in huis is. Hij denkt even na. En dan zegt hij iets waar ik nog lang aan ga terugdenken: “Awel, da zijn nu eindelijk eens gasten die weten waarover ze spreken!”

Geen lange uitleg. Gewoon die ene zin, recht voor de raap, met de opluchting van iemand die jarenlang heeft gevochten met gereedschap dat niet deugde.

Patrick vertelt me hoe het vroeger ging. Als er geen warm water was, dan begon het zoeken. Stookzaal per stookzaal, manueel, op gevoel. Nattevingerwerk, noemt hij het zelf. Niet omdat hij en zijn collega’s het niet konden, maar omdat de tools er gewoonweg niet waren.

Vandaag werken ze met één centraal platform waarop ze alles kunnen opvolgen. Storingen zien. Installaties begrijpen. Zelf bijsturen waar nodig. Het verschil, vertelt hij, was meteen voelbaar.

Je merkt het aan iemand wanneer frustratie heeft plaatsgemaakt voor werkplezier.

De directeur

Tot mijn aangename verrassing heeft ook algemeen directeur Geert Dujardin tijd voor me gemaakt. Een man die recht voor de raap spreekt, zonder omwegen.

Hij vertelt me over de jaren ervoor. De verschillende firma’s die door aanbestedingen over de vloer waren gekomen. Elke keer een andere partij, elke keer een andere aanpak. Geen rode draad. Niemand bekeek écht het geheel. Verwarming en koeling stonden in sommige ruimtes zelfs gelijktijdig te draaien, omdat niemand ze op elkaar had afgestemd. Het moment dat de kosten echt te hoog werden, werd beslist om alle oude sturingen te verwijderen.

Hoe hij bij Fixsus is terechtgekomen? “Via een kameraad van mij. Die was operationeel directeur bij een groot woonzorgcentrum en had eerder met Fixsus samengewerkt. Dat gaf me het vertrouwen.”

Geen advertentie. Geen salesgesprek. Gewoon een collega die belt en zegt: dit werkt.

En dan zegt de directeur iets dat me bijblijft, omdat het niets met techniek te maken heeft. “Ook de service vinden wij heel belangrijk. We mogen altijd bellen naar Fixsus. We hebben iemand achter de hand waar we uitleg kunnen aan vragen.”

Altijd bereikbaar. Altijd opvolging. Geen eindeloze escalaties, tickets of wachtrijen. Gewoon iemand die de context kent, meedenkt en opneemt wanneer het nodig is. Het klinkt vanzelfsprekend, maar wie ooit met een grote leverancier heeft gewerkt, weet dat het dat zelden is.

Op de vraag of hij Fixsus zou aanbevelen aan collega-directeurs: “Absoluut. Zonder twijfel.”

Koffie in de bezoekerscafetaria

Na de rondleiding en de gesprekken verzamelen we in de bezoekerscafetaria bij de bewoners. Zes Fixsus-techniekers, Maxime en ik. En, oh ja, een fotograaf. Want die hadden we uitgenodigd om beelden te maken voor onze nieuwe website.

Dat zorgde vooraf voor enige onrust bij het team. Sommige collega’s waren toch een klein beetje zenuwachtig. Eentje had zelfs speciaal zijn baard getrimd voor de gelegenheid. Zijn nieuwe look leverde de collega’s de rest van de dag een flinke portie grapjes op. Maar als ik naar deze setting kijk, dan zie ik iets dat je moeilijk in woorden kan vatten. Ik zie een team dat plezier heeft. Collega’s die fier zijn op wat ze doen. Die elkaar helpen, plagen en aanmoedigen, vaak in dezelfde zin. Dat groeit vanzelf, als de juiste mensen samenwerken aan de juiste projecten.

Wat me het meest bijblijft

Patrick, die eindelijk werkt met een systeem dat hem helpt in plaats van tegenwerkt. Het team dat met zichtbaar plezier laat zien hoe het platform alles samenbrengt. En directeur Dujardin, die me met een brede glimlach vertelt: “We zijn heel blij dat we deze beslissing genomen hebben. Dit is het begin van een hele reeks investeringen naar de toekomst toe.”

Terug naar de auto

Ik neem afscheid, geef Patrick een hand en bedank de directeur. De collega met de getrimde baard zwaait me uit vanaf de parking. Hij ziet er beter uit. Dat moet ik hem nageven.

Terwijl ik naar mijn auto loop, bedenk ik me dat ik vanmiddag met lichte tegenzin kwam kijken naar stookzalen in een woonzorgcentrum. En dat ik vertrek met een vlek op mijn hemd, een vol geheugen en het gevoel dat dit echt een leuke dag was.

Ik stap in de auto. De verwarming slaat aan. Ze werkt.

Ik glimlach. En ik vermoed dat de collega met de baard dat op dit moment ook doet.