Interview met Koen Verschuere – CEO Fixsus

Wie een interview plant met Koen, doet er goed aan comfortabele schoenen aan te trekken.

Het gesprek begint boven, in de vergaderzaal van Fixsus in Evergem. Er staat koffie én thee op tafel. En op diezelfde tafel ligt ook nog een PLC-module, een restje van de vorige vergadering, zo te zien. Koen schuift hem achteloos opzij. Geen excuses. Gewoon: opzij. Maar nog voor de eerste vraag gesteld is, staat hij alweer recht.

“Kom, ik toon je eerst even wat we doen.” En weg is hij. De trap af, drie treden tegelijk.

Beneden ligt de wereld van Fixsus.

Prototypes, testopstellingen, werkbanken vol modules die straks in woonzorgcentra, overheidsgebouwen, banken en kantoren belanden door heel België. Terwijl hij de collega’s introduceert, loopt Koen van opstelling naar opstelling, wijst, legt uit, grijpt een module vast. Dit is geen showroom. Dit is waar hij leeft.

En dan, net zo plots als hij vertrokken is: “Oké, terug naar boven.” De trap op. Drie treden tegelijk.

“Gebouwen zijn niet slim. Punt.”

Eenmaal terug aan tafel gaat Koen meteen voor de aanval op één van de populairste begrippen in zijn sector.

“Ze spreken overal over smart buildings,” zegt hij, “maar een gebouw kan niet slim zijn. Een gebouw is bakstenen en beton. Wat slim moet zijn, zijn de technieken daarin, en die moeten ook nog eens samenwerken.”

In de wereld van gebouwautomatisatie was dat lang niet vanzelfsprekend.

“Toen ik begon in deze sector, had elk systeem zijn eigen controller. HVAC had een sturing, verlichting een andere, zonwering weer een andere. Ze werkten allemaal naast elkaar. Samenwerken? Nauwelijks.”

De oplossing vond hij niet in de bouwsector, maar in de industrie.

“Daar stuurt één PLC soms een volledige productielijn aan. Alles in één systeem, alles verbonden. Dat voelde voor mij gewoon logischer.”

De onlogische logica van de markt

Het was 2008. De markt voor gebouwautomatisatie werd stevig gedomineerd door grote namen met gesloten, merkgebonden systemen. Iedereen deed min of meer hetzelfde. Dus deed hij het anders. Koen bracht de Beckhoff industriële PLC, een technologie uit de fabrieksautomatisatie, naar de gebouwenmarkt. Eén centrale controller als brein van een gebouw, waaraan alle technieken worden gekoppeld.

“Daardoor kunnen systemen echt met elkaar praten. Ventilatie reageert op ruimtebezetting. Zonwering werkt samen met koeling. Energiebeheer vermijdt pieken. Het gebouw begint als één geheel te functioneren.”

Geen sloten op de deur

Een tweede pijler van de Fixsus-filosofie is openheid. Geen gesloten systemen, geen leveranciersafhankelijkheid.

“We werken met open standaarden zoals BACnet, Modbus en DALI-2. Daardoor kunnen we alles integreren.”

“Warmtepompen, laadpalen, batterijopslag, nieuwe HVAC-systemen, … Tot vandaag hebben we eigenlijk nog geen enkele techniek gehad die we niet in ons TIBA3-platform konden aansturen.”

Hij glimlacht. “Dat zeg ik niet om op te scheppen. Dat is gewoon wat open architectuur doet.”

Renoveren zonder slopen

Die open aanpak heeft Fixsus ook tot een gezochte partner gemaakt voor retrofits. Renovaties van bestaande gebouwen waar technische installaties door de jaren heen zijn uitgegroeid tot een lappendeken van systemen die elk een eigen taal spreken.

“Veel gebouwen hebben drie, vier generaties technologie in zich. Elk toegevoegd door een andere installateur, in een andere periode, met een eigen sturing en een ander protocol.”

“Dankzij onze architectuur kunnen we bestaande kabels in de meeste gevallen gewoon hergebruiken. Geen kap- en breekwerk. Het gebouw blijft gewoon functioneren terwijl wij bezig zijn.”

Bij vele klanten is dat goud waard. Bewoners van een woonzorgcentrum hoeven zelfs hun kamer niet te verlaten.

De zwarte doos

Koen heeft één grote schrik in zijn sector: het gebouw dat na oplevering niemand meer begrijpt.

“Automatisatie is een langetermijnverhaal. De eigenaar beheert dat gebouw twintig, dertig jaar. Die moet begrijpen wat erin zit. Anders wordt het een zwarte doos, en de eerste technieker die iets moet aanpassen, staat te kijken.”

Ook daarom werkt Fixsus in veel projecten rechtstreeks samen met de eigenaar, niet alleen met de installateur. En ook daarom is de architectuur bewust eenvoudig gehouden.

De vraag die alles stuurt

Wat is de echte drijfveer achter al die keuzes? Achter de open systemen, de industriële PLC’s, de directe klantrelaties?

Koen denkt even na.

“Gebouwen blijven gemakkelijk vijftig jaar bestaan. Maar veel automatisatiesystemen worden ontworpen alsof ze na acht jaar toch vervangen worden. Dat klopt niet. Voor mij begint alles bij één vraag: zal iemand dit gebouw over 25 jaar nog begrijpen én kunnen sturen?”

Die vraag stuurt alles. De architectuur van TIBA3, het platform waarop alle Fixsus-systemen draaien. De keuze voor eenvoud boven complexiteit. De nadruk op onderhoud, niet alleen op installatie.

De mensen achter de pinnetjes

Er is nog iets dat Koen wil zeggen. Iets wat hij eigenlijk het belangrijkste vindt van alles.

“Fixsus staat of valt met zijn mensen. We werken keihard. Maar we hebben ook ongelooflijk veel plezier. En dat is geen toeval, dat is een keuze.”

Iedereen bij Fixsus moet zich goed voelen. Koen zegt dat hij dit altijd zal bewaken, met een toon die duidelijk maakt dat het geen wensdroom is maar een harde randvoorwaarde.

“Een bedrijf bouwen heeft geen zin als de mensen die het dragen er niet gelukkig zijn.”

En de klanten merken dat ook. De meeste nieuwe opdrachten komen via via. Geen campagnes. Gewoon tevreden mensen die doorvertellen.

“Wanneer een klant hulp nodig heeft, ben je er. Punt. Geen ticketsysteem. Geen wachtrij. Je bent er gewoon.”

De kaart

Aan het einde van het gesprek loopt Koen naar een grote kaart van België aan de muur. Overal hangen kleine pinnetjes. Woonzorgcentra, kantoren, overheidsgebouwen, banken, elk een gebouw waar zijn filosofie ondertussen al in de praktijk werkt.

“Elk pinnetje is een gebouw waar ons systeem in zit,” zegt hij. Even stilte. Voor iemand die normaal gezien zelden stilstaat, duurt die even lang. “Die kaart groeit niet door reclame. Die groeit omdat mensen tevreden zijn.”

Een laatste blik op de pinnetjes. Dan draait hij zich om. Ergens in het gebouw wacht waarschijnlijk alweer een volgende vergadering. Op tafel ligt, zoals altijd, een PLC-module. En er staat een lege kop thee.